งของข้า คงยากที่จะปกป้องตระกูลลู่ไม่ให้ได้รับความเสียหายได้”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เซี่ยหลิงชิวก็จ้องมองลู่เยี่ย “สรุปแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะทำอย่างไร ข้าก็สนับสนุนเจ้า!”
เว่ยซุนมีรอยยิ้มที่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่าปัญหานั้นร้ายแรง
ลู่เยี่ยเป็นใครกัน เขามีบุญอันใดถึงกับทำให้ปรมาจารย์ยุทธ์แห่งโลกมนุษย์สองท่านสนับสนุนโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา?
แล้วลู่เยี่ยคนนี้จะตัดสินใจอย่างไร?
ในชั่วขณะนี้ จิตใจของเว่ยซุนตึงเครียด แผ่นหลังรู้สึกเย็นวาบ
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการเป็นลูกแกะที่กำลังจะถูกเชือด
