“เจ้ามีความกังวลและความลำบากใจของเจ้า ข้าเข้าใจ”
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “ทุกสิ่งที่เจ้าพูดในวันนี้ ข้าจะเก็บเป็นความลับให้เจ้า จะไม่เปิดเผยแม้แต่นิดเดียว รีบไปเถิด”
“ขอบคุณมาก!”
จ้าวชิงกล่าวว่า “คุณชายรองลู่โปรดรักษาตัวด้วย!”
หลังจากมองส่งจ้าวชิงจากไปแล้ว อีกาหัวขาวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “หากอยู่รับใช้ข้างกายท่านใต้เท้า อนาคตอันสดใสย่อมรออยู่เบื้องหน้า ความสำเร็จย่อมมาถึงในไม่ช้า! น่าเสียดาย เจ้าหนูคนนี้เลือกเดินทางที่คับแคบเสียแล้ว!”
ลู่เยี่ยเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก “แต่ละคนล้วนมีความตั้งใจของตัวเอง ไม่อาจบังคับได้”
การกระทำของจ้าวชิง ไม่เกี่ยวกับการทรยศแต่อย่างใด
เป็นเพียงแค่ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจไปปราบปีศาจของตนเอง และไม่อยากเดือดร้อนเท่านั้น
“โชคดีที่ท่านใต้เท้ามีวิสัยทัศน์กว้างไกล ใจกว้างดุจดั่งท้องฟ้า!”
อีกาหัวขาวเอ่ยชม “หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น ย่อมไม่ปล่อยคนประเภทที่โลเลเช่นนี้ไปแน่!”
ลู่เยี่ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อย่ามาพูดเหลวไหลกับข้า ข้าเป็นคนที่ไม่ชอบคนที่ชอบประจบสอพลอที่สุด!”
“ท่านใต้เท้าเข้าใจข้าน้อยผิดแล้ว!”
