จ้าวชิงรู้สึกใจหายวาบ
ลู่เยี่ยยิ้ม “มีอะไรที่ไม่สมควรด้วยหรือ?”
จ้าวชิงกลับนิ่งเงียบไป
หลังจากเงียบไปพักใหญ่ เขาก็กัดฟันตัดสินใจ “ช่างเถิด ข้าจะพูดตรง ๆ ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการครั้งนี้ ท่านใต้เท้าฟางได้กำชับข้าไว้ให้เข้าหาเจ้าด้วยตัวเอง พยายามให้ได้รับความไว้วางใจจากเจ้า”
“รวมถึงเมื่อครู่ที่ข้าไม่ได้ออกไปพร้อมกับท่านใต้เท้าฟาง แต่เลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า ก็เกี่ยวข้องกับคำสั่งของท่านใต้เท้าฟางเช่นกัน”
“และเมื่อท่านใต้เท้าฟางออกคำสั่ง ข้าก็จะแทงเจ้าจากข้างหลังทันที!”
ลู่เยี่ยมองด้วยสายตาประหลาด “ข้ารู้มานานแล้ว แต่แน่นอน ข้าดีใจที่เจ้าเลือกจะพูดออกมาเอง”
“รู้มานานแล้วหรือ?”
จ้าวชิงอึ้งไป แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น “คุณชายรองลู่ ข้าได้พิจารณาอย่างถ้วนถี่แล้ว ข้าไม่อยากเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ให้ผู้อื่นจัดการตามใจชอบ!”
“ยิ่งไม่อยากร่วมเสี่ยงอันตรายไปกับท่าน!”
“ขอคุณชายรองลู่โปรดเข้าใจ และอนุญาตให้ข้าจากไป!”
เมื่อกล่าวจบ จ้าวชิงก็ประสานมือและค้อมกายคำนับด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ
ลู่เยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบนิยายเล่มนั้นออกมาส่งให้จ้าวชิง
