เจียวชิงกัดฟันกรอด แล้วกล่าวว่า “ท่านใต้เท้าฟาง ผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านผู้นี้ช่างกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วกระมัง!”
ฟางเป่ยเจิ้นกระแอมแห้ง ๆ ทีหนึ่ง แล้วเกลี้ยกล่อมว่า “ลู่เยี่ย ปีศาจตนนี้ก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของราชาอสรพิษหางแดง บัดนี้เรื่องราวยังไม่ได้สืบสวนให้กระจ่าง…”
ฉัวะ!
ลู่เยี่ยยกมือขึ้นฟันลงมา ศีรษะที่เปื้อนเลือดลอยขึ้นกลางอากาศ
ร่างไร้ศีรษะของเจียวชิงล้มลงตามมา กลายร่างเป็นปลาขนาดใหญ่ที่มีเกล็ดสีเทาอมฟ้าปกคลุมทั่วร่าง
“ท่านใต้เท้า พวกเรามาเพื่อสังหารปีศาจ ไม่ใช่มาเพื่อสืบสวนคดี”
ลู่เยี่ยใช้มืออีกข้างเช็ดเลือดบนใบดาบอย่างไม่รีบร้อน พลางเอ่ยอย่างใจเย็นว่า “ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ผู้ดูแลวิหารเทพแห่งแม่น้ำก็พูดแล้วไม่ใช่หรือ โศกนาฏกรรมเมืองซงหยางเป็นฝีมือของผู้ติดตามราชาอสรพิษหางแดง?”
“แย่แล้ว แย่แล้ว! ท่านเทพแห่งแม่น้ำจะต้องโกรธแน่ ๆ!”
ผู้ดูแลวิหารเทพแห่งแม่น้ำหูเฉิงกรีดร้อง หมุนตัวหนีออกไปนอกห้องโถง
“ช่วยเหลือปีศาจทำความชั่ว เจ้าก็สมควรตายเช่นกัน!”
ลู่เยี่ยพลิกข้อมือตวัดดาบออกไปอีกครั้ง ตัดศีรษะของหูเฉิงขาดกระเด็น ล้มตายทันที
ผู้ดูแลวิหารเทพแห่งแม่น้ำก็ตายด้วยเช่นกัน!
“ลู่เยี่ย!”
