ชายวัยกลางคนหยิบกล่องหยกออกมาเปิด เผยให้เห็นไข่มุกเม็ดหนึ่งที่เปล่งประกายระยิบระยับอยู่ข้างใน
“ไข่มุกเมฆาวารี!”
ดวงตาของฟางเป่ยเจิ้นเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ “ดูจากลักษณะแล้ว สมบัตินี้ได้รับการบ่มเพาะมาอย่างน้อยสามสิบปี!”
เจียวชิงยิ้มพลางประจบว่า “ท่านใต้เท้าช่างมีสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก เดาได้แม่นยำเหลือเกิน! นี่คือน้ำใจจากท่านเทพแห่งแม่น้ำ ขอทุกท่านโปรดรับไว้ด้วยเถิด!”
“ท่านเทพแห่งแม่น้ำช่างมีน้ำใจเหลือเกิน สมบัติล้ำค่าเช่นนี้… ข้า… ข้าจะรับไว้ได้อย่างไร…”
ฟางเป่ยเจิ้นยิ้มพลางปฏิเสธอย่างเกรงใจ
ปัง!
ลู่เยี่ยก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน เตะเจียวชิงล้มลง ชักดาบออกมา คมดาบอันแวววาวจ่อตรงลำคอของเจียวชิง
การกระทำทั้งหมดเป็นไปอย่างต่อเนื่อง
กล่องหยกที่เจียวชิงถืออยู่หลุดมือ ตกกระทบพื้น ไข่มุกเมฆาวารีกลิ้งออกมา
ฟางเป่ยเจิ้นและคนอื่น ๆ ต่างไม่ทันตั้งตัว ถูกการกระทำของลู่เยี่ยทำให้ตกใจ
“เจ้ากำลังทำอะไร?”
เจียวชิงโกรธจัด ดวงตาเปล่งประกายสีเลือดวูบวาบออกมา
ลู่เยี่ยยิ้มตาหยีพลางกล่าว “พวกเรามีห้าคน แต่ท่านเทพแห่งแม่น้ำของเจ้ากลับมอบไข่มุกเมฆาวารีมาเพียงเม็ดเดียว นี่ช่างตระหนี่ถี่เหนียวเกินไปหรือไม่?”
