“น่าสงสารเฒ่าสวีเถา ที่ต้องสูญเสียบุตรสาวไปแล้ว บัดนี้เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเทพแห่งแม่น้ำถึงกับยอมฆ่าตัวตายเช่นนี้!”
หูเฉิง ผู้ดูแลวิหารเทพแห่งแม่น้ำถอนหายใจยาว “เช่นนี้แล้ว พวกท่านใต้เท้าทั้งหลายเชื่อแล้วหรือไม่?”
จ้าวชิงกล่าวด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “ความตายของเขาชัดเจนว่าถูกพวกเจ้าบีบบังคับ!”
“ท่านใต้เท้าอาหารจะกินอย่างไรก็ได้ แต่คำพูดนั้นไม่อาจพูดมั่วซั่วได้!”
จากประตูด้านข้างของห้องโถงจู่ ๆ ก็มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมา
ชายผู้นี้มีหนวดเคราแบบแปดแฉก สีผิวซีดขาวซีด ดวงตาเป็นสีน้ำตาลเทา ทั่วร่างแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือก
คนผู้นี้เป็นปีศาจ!
ลู่เยี่ย ฟางเป่ยเจิ้น และคนอื่น ๆ มองปราดเดียวก็รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของชายวัยกลางคน
“นี่คือวิหารเทพแห่งแม่น้ำนะ! เจ้าปีศาจนี่กล้าโผล่มาอย่างโจ่งแจ้งเชียวรึ!”
“ข้ามีนามว่าเจียวชิง เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านเทพแห่งแม่น้ำ”
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนจากกรมปราบปีศาจ ชายวัยกลางคนยังคงสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
เขายิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวอย่างไม่เร่งร้อน “ได้ยินมาว่าพวกท่านเดินทางมาสืบคดีที่เมืองซงหยาง ท่านเทพแห่งแม่น้ำได้เตรียมของกำนัลล้ำค่าไว้ให้ทุกท่านเรียบร้อยแล้ว”
