“บัดนี้บุตรสาวข้าน้อยตายแล้ว ถือเป็นการชดใช้ด้วยชีวิตแล้ว ขอความเมตตาจากพวกท่านใต้เท้าทั้งหลาย ได้โปรดละเว้นชีวิตคนชราอย่างข้าด้วย!”
ปึก! ปึก! ปึก!
ชายชราวิงวอนพลางโขกศีรษะจนหน้าผากแตกมีเลือดไหลซิบ ๆ
ความต่ำต้อยและความหวาดกลัวฝังรากลึกถึงกระดูก
ภายในโถงหลักของวิหารเทพแห่งแม่น้ำ ฟางเป่ยเจิ้น จ้าวชิง และคนอื่น ๆ จากจวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจต่างนั่งประจำที่กันแล้ว
มีเพียงลู่เยี่ยเท่านั้นที่ยืนอยู่ต่อหน้าเทวรูปที่ประดิษฐานอยู่ในโถงหลัก เขากำลังพินิจพิจารณาอย่างละเอียด
เทวรูปนั้นสูงถึงสามจั้ง เป็นบุรุษสวมชุดคลุมมังกรสีเขียว มือซ้ายถือตะเกียงทองแดง มือขวาถือดาบ เท้าเหยียบอยู่บนเต่าหิน ดูสง่างามน่าเกรงขาม
นี่คือรูปลักษณ์ของเทพแห่งแม่น้ำราชาอสรพิษหางแดงที่แปลงกายเป็นมนุษย์ ดูสมจริงราวกับมีชีวิต
ในฐานะที่เป็นวิหารเทพแห่งแม่น้ำ ชาวเมืองซงหยางจะมาที่นี่เป็นประจำทุกปี เพื่อจุดธูปอธิษฐานขอพรและถวายเครื่องเซ่น
ผู้ดูแลวิหารเทพแห่งแม่น้ำเป็นชายวัยกลางคนนามว่าหูเฉิง
เขายิ้มประจบประแจงก่อนแนะนำให้ทุกคนฟังว่า
