ใครจะไปรู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่?
ฟางเป่ยเจิ้นสบถในใจ แต่บนใบหน้ากลับแสดงท่าทีสนใจใคร่รู้ “คุณชายรองลู่โปรดชี้แนะด้วย!”
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “ง่ายมาก เพราะเมืองซงหยางนั้นอยู่ไกลพอสมควร!”
ฟางเป่ยเจิ้นกล่าวด้วยความสงสัย “คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”
ลู่เยี่ยหัวเราะพลางกล่าว “ภูเขาสูงหนทางไกล ย่อมง่ายที่จะเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ง่ายที่สุด หากข้าตายไป ย่อมไม่มีผู้ใดรู้สาเหตุการตายอย่างแน่นอน”
เขาชี้ไปยังด้านนอกของห้องโถงแล้วกล่าวต่อว่า “เช่นเดียวกับตอนนี้ วัดร้างกลางป่าเปลี่ยว ฝนกระหน่ำหนัก เหมาะที่สุดสำหรับการสังหาร รับรองไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่น้อย”
ฟางเป่ยเจิ้น “…”
“คุณชายรองลู่อย่าล้อเล่นเช่นนี้เลย!”
สีหน้าของฟางเป่ยเจิ้นเคร่งขรึมขึ้น “พวกเรากรมปราบปีศาจระหว่างปฏิบัติภารกิจภายนอกห้ามทำร้ายกันเองเด็ดขาด หากถูกจับได้ จะถูกลงโทษสถานหนักโดยไม่มีข้อยกเว้น!”
ลู่เยี่ยหัวเราะขึ้น “ผู้อยู่ตำแหน่งต่ำกว่าย่อมถูกกฎเกณฑ์ควบคุม ผู้อยู่ตำแหน่งกลางย่อมใช้กฎเกณฑ์ให้เป็นประโยชน์ ส่วนผู้อยู่ตำแหน่งสูงย่อมเหยียบย่ำอยู่บนกฎเกณฑ์ ท่านใต้เท้าฟ่งคิดว่าตนเองเป็นประเภทไหนกัน?”
“นี่มัน…”
