แม้ว่าชาวเมืองซงหยางจะถูกสังหารจนหมดสิ้น แล้วจะเป็นอย่างไรเล่า?
เป็นเวลานับร้อยปีที่ปีศาจร้ายอาละวาดไปทั่วใต้หล้า ทุกวันมีผู้คนจำนวนมากต้องตายอย่างทารุณด้วยน้ำมือของปีศาจ
การจะพึ่งพาเพียงกรมปราบปีศาจเพื่อกวาดล้างปีศาจ และนำความสงบสุขกลับคืนสู่ใต้หล้าได้หรือ?
เหลวไหล!
พูดออกไป เกรงว่าแม้แต่ฝ่าบาทเองก็คงไม่มีวันเชื่อ
เป้าหมายที่แท้จริงของภารกิจครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือการอาศัยข้ออ้างในการปราบปีศาจ เพื่อกำจัดลู่เยี่ยระหว่างทาง!
“ท่านใต้เท้าฟางมีเรื่องในใจอันใดหรือ?”
ทันใดนั้น เสียงของลู่เยี่ยก็ดังขึ้นมาข้างหูอย่างกระทันหัน ทำให้ฟางเป่ยเจิ้นรู้สึกตกใจทันที
ขณะนี้ลู่เยี่ยกำลังนั่งอยู่บนพื้น เอนพิงตัวอย่างขี้เกียจอยู่ด้านหน้าเทวรูปที่พังทลายในห้องโถง มือหนึ่งถือไหสุรา ดื่มอย่างสบายอารมณ์
“คุณชายรองลู่ช่างมีสายตาเฉียบแหลม!”
ฟางเป่ยเจิ้นถอนหายใจพลางกล่าว “ข้ากำลังคิดว่า หากเบื้องหลังโศกนาฏกรรมเมืองซงหยางเกี่ยวข้องกับราชาอสรพิษหางแดงจริง ๆ การเดินทางครั้งนี้ของพวกเราคงจะอันตรายมากทีเดียว!”
ลู่เยี่ยยิ้ม “แล้วท่านใต้เท้ารู้หรือไม่ว่า ในบรรดาภารกิจปราบปีศาจทั้งสามนั้น เหตุใดข้าถึงเลือกไปที่เมืองซงหยาง?”
