“ที่เมืองซงหยาง แทบทุกคนรู้ดีว่าบรรดาบริวารของราชาอสรพิษหางแดงนั้นเปรียบเสมือนโจรปล้น เรือสินค้าทุกลำที่ผ่านบริเวณแม่น้ำซงหยางต้องจ่ายค่าผ่านทาง”
“หากไม่จ่าย เรือสินค้าก็จะประสบเหตุอย่างแน่นอน ไม่ก็เรือล่มคนตาย หรือไม่ก็ถูกปล้นสินค้า!”
ลู่เยี่ยตกตะลึง “เทพแห่งแม่น้ำที่สง่างามเช่นนี้ กลับปล่อยให้บริวารดักปล้นทรัพย์สินกลางทางเช่นนี้หรือ?”
จ้าวชิงกล่าวอย่างเสียดสี “เทพแห่งแม่น้ำอะไรกัน แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงปีศาจที่สวมชุดขุนนางเท่านั้น ยังมีเรื่องที่เลวร้ายกว่าการดักปล้นทรัพย์กลางทางอีกมากมาย”
ลู่เยี่ยกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดกรมโหรหลวงจึงไม่จัดการเล่า?”
กรมโหรหลวงซึ่งเป็นหนึ่งในสามกรมของต้าเฉียน มีผู้ตรวจการณ์ที่รับผิดชอบดูแลเทพแห่งภูเขาและแม่น้ำในทั่วทุกแห่งหนของแผ่นดิน
ผู้มีคุณงามความดีจะได้รับรางวัล ผู้กระทำความผิดจะถูกลงโทษ
จ้าวชิงลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกล่าวว่า “ผู้คนต่างกล่าวกันว่า ราชาอสรพิษหางแดงตนนี้มีเบื้องหลัง ผู้มีอิทธิพลคอยช่วยเหลือ ทำให้แม้แต่กรมโหรหลวงก็ต้องหลับตาข้างหนึ่ง เปิดตาข้างหนึ่ง ส่วนจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ข้าก็ไม่อาจทราบได้”
