บทที่ 33 ราชาอสรพิษหางแดง
จวบจนกระทั่งลู่เยี่ยจากไป เซี่ยหลิงชิวก็ไม่ได้ถามว่าลู่เยี่ยเลือกภารกิจปราบปีศาจภารกิจใด
ย่อมมิมีความจำเป็น
“ท่านอาจารย์ ท่านมิได้กล่าวว่าจะไม่เข้ายุ่งเกี่ยวแล้วหรอกหรือ? เหตุใดจึงมอบสมบัติป้องกันตัวให้เขาเล่า? ข้าเป็นศิษย์ของท่าน แต่กลับมิเคยได้รับความโปรดปรานถึงเพียงนี้เลย!”
นั่วนั่วบ่นพึมพำ หญิงสาวแสดงความริษยาออกมาอย่างชัดเจน
เซี่ยหลิงชิวหัวเราะทั้งน้ำตา “หากเขาเกิดเรื่องขึ้นมา ใครจะมารักษาอาการบาดเจ็บให้ข้า เจ้าทำได้หรือ?”
นั่วนั่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เขาต้องไม่เกิดเรื่องเด็ดขาด! ท่านอาจารย์ หรือว่าข้าควรจะแอบติดตามเขาไปเงียบ ๆ ดี?”
เซี่ยหลิงชิวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่จำเป็น เขาวางใจมอบที่ดินของบรรพบุรุษตระกูลลู่ให้ฉินอู๋ซางคอยดูแล อีกทั้งยังเชิญข้ามาพักฟื้นที่ตระกูลลู่ ก็นับว่าเขาไม่มีความกังวลใด ๆ แล้ว”
เซี่ยหลิงชิวยืดตัวบิดขี้เกียจยาว ๆ พลางเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า “อย่าได้ดูแคลนลู่เยี่ยเชียว เขาซ่อนความสามารถลึกล้ำเกินกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้มากนัก”
