บทที่ 31 สังหารคนยังต้องทำลายจิตใจ
ณ จวนที่ว่าการกรมปราบปีศาจ
ภายในห้องลับห้องหนึ่ง
เพล้ง!
หลี่ฮั่นซานขว้างถ้วยชาในมือลงพื้นอย่างแรง จนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
“แม้แต่ลู่เยี่ยสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นก็ยังจัดการไม่ได้ ฟางเป่ยเจิ้นหมูอ้วนนั่นช่างเป็นคนไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
ใบหน้าของหลี่ฮั่นซานแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโทสะ
เบื้องหน้าของเขามีกระจกที่เจียระไนจากหยกตั้งอยู่
ตั้งแต่ที่ลู่เยี่ยเข้ามายังห้องโถงใหญ่เพื่อเข้ารับการทดสอบ ทุกภาพเหตุการณ์ล้วนปรากฏในกระจกทีละฉาก ๆ
จนกระทั่งตอนนี้ เมื่อได้เห็นลู่เยี่ยเดินออกมาจากค่ายกลมายาจิตวิญญาณมาร และผ่านการทดสอบการฝึกฝนจิตใจอย่างราบรื่น ความอัดอั้นและโทสะที่สั่งสมอยู่ในใจของหลี่ฮั่นซานก็มิอาจควบคุมได้อีกต่อไป
“นายท่าน ถ้วยทรงกลีบเบญจมาศสีฟ้าน้ำทะเลจากเตาเผาหรูเย่า เป็นของล้ำค่าที่ข้ารักที่สุดเลยนะ เหตุใดถึงแตกได้เล่า?”
ด้านข้าง สตรีรูปงามร่างอวบอิ่มผู้หนึ่งเอ่ยปากอย่างขลาดกลัว ด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง
หลี่ฮั่นซานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง พลางกวักมือเรียกด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเข้ามาใกล้ ๆ ให้ข้าระบายอารมณ์โมโหเสียก่อน!”
