ใบหน้างามของสตรีรูปงามแดงระเรื่อ พลางเอ่ยด้วยเสียงเบาว่า “ยังกลางวันแสก ๆ อยู่เลย เหตุใดท่านถึงได้มีอารมณ์ขึ้นมาเล่า?”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่นางก็ยังคงบิดเอวอันอ้อนแอ้นอย่างยั่วยวน เดินมาหยุดตรงหน้าของหลี่ฮั่นซาน แล้วย่อตัวลงอย่างคล่องแคล่ว เตรียมจะแก้สายคาดเอวของเขา
กร๊อบ!
ในชั่วขณะถัดมา คอของสตรีรูปงามก็ถูกบิดจนหัก
ก่อนตาย ดวงตางดงามของนางก็เบิกกว้าง จ้องมองหลี่ฮั่นซานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“นางแพศยา! บุตรชายของข้า หลี่ทั่วตายไปแล้ว ไม่เห็นเจ้าจะเจ็บปวดเลย ข้าเองตอนนี้แทบจะระเบิดด้วยความโกรธ แต่เจ้ากลับยังมัวเสียดายแค่ถ้วยชา ถ้าไม่ใช่เจ้าตาย แล้วใครสมควรตาย?”
หลี่ฮั่นซานกัดฟันพูดด้วยความเดือดดาล ใบหน้าเต็มนั้นไปด้วยความเกรี้ยวกราด
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ฮั่นซานก็ถอนหายใจยาวออกมา หันหน้าเข้าหากระจก จนกระทั่งใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ไร้ที่ติ แล้วจึงหันหลังเดินออกจากห้องลับไป
……
น่าเบื่อหรือ?
ทุกคนในห้องโถงใหญ่ต่างมีความรู้สึกที่หลากหลาย
นั่นมันคือค่ายกลมายาจิตวิญญาณมารนะ!
