ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งคนไหนที่เพิ่งเข้าร่วมกรมปราบปีศาจเป็นครั้งแรก มีคนไหนบ้างที่ไม่ถูกทรมานจนสติไม่สมประกอบ บ้างก็คลุ้มคลั่ง บ้างก็เสียสติ บ้างก็แสดงท่าทางน่าอับอายขายหน้าออกมา?
แต่ลู่เยี่ยกลับคิดว่าการทดสอบเช่นนี้มันน่าเบื่อ!
ถึงขั้นไม่ยอมเสียเวลา พอเวลาทดสอบหมดลง ลู่เยี่ยก็เดินออกจากค่ายกลไป…
“ยังยืนเหม่ออยู่ทำไม ไม่มีความรู้รอบตัวเอาเสียเลย รีบปรบมือโห่ร้องสรรเสริญสิ!”
อีกาหัวขาวตัวนั้นเอ่ยปากขึ้น มันกระพือปีกอย่างวุ่นวาย แล้วนำปรบมือ
ปากยังกล่าวคำชมด้วยความกระตือรือร้นว่า “บุคลิกของท่านใต้เท้าทำให้ผู้คนได้เปิดหูเปิดตา น่าทึ่งยิ่งนัก อัศจรรย์เกินบรรยาย!”
ทุกคน “……”
เจ้าปีศาจนกตัวนี้ ช่างไร้ยางอายจริงเหลือเกิน
ลู่เยี่ยอดไม่ได้ที่จะมองอีกาหัวขาวอีกครั้ง จากนั้นจึงกล่าวว่า “สายตาไม่เลว ปากก็หวาน อนาคตไกลแน่นอน”
“ท่านใต้เท้ากล่าวชมกันเกินไปแล้ว!”
อีกาหัวขาวรีบตอบด้วยรอยยิ้ม “ใครก็ตามที่ไม่ใช่คนตาบอด ย่อมมองเห็นว่าความสง่างามของท่านใต้เท้านั้นโดดเด่นส่องสว่างยุคสมัยได้? ส่วนข้านั้นเพียงแค่กล่าวตามความรู้สึกจากใจจริงเท่านั้น!”
