ลู่เยี่ยหัวเราะ เจ้าปีศาจนกตัวนี้ฉลาดจริง ๆ!
“พอได้แล้ว จะมามัวโอ้อวดกันไปมากับนกแค่ตัวเดียวไปถึงไหนกัน? มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ?”
นั่วนั่วกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย รู้สึกทนไม่ไหวแล้ว จึงถามฟางเป่ยเจิ้น “เขาผ่านทั้งห้าด่านแล้ว สมควรถึงเวลาต้องให้ผลการประเมินขั้นสุดท้ายแล้ว”
ฟางเป่ยเจิ้นพยักหน้าติดรัว ๆ แล้วกล่าวว่า “ด้วยผลการทดสอบของคุณชายรองลู่ การให้คะแนนเป็นระดับสูงสุด ก็ยังถือว่าไม่เพียงพอเลยแม้แต่น้อย!”
เมื่อกล่าวคำนี้ออกมา ทุกคนต่างรู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ผลงานของลู่เยี่ยในห้าด่านนี้ช่างน่าตกตะลึง เขาทำลายสถิติต่าง ๆ ของการทดสอบของกรมปราบปีศาจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผลการทดสอบเช่นนี้ ย่อมไม่อาจใช้แค่ระดับสูงสุดมาประเมินได้
“เช่นนั้นตามความเห็นของเจ้า ควรประเมินอย่างไร?”
ลู่เยี่ยถามด้วยความกระตือรือร้น
ฟางเป่ยเจิ้นครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ตามความเห็นของข้า ผลการทดสอบของคุณชายรองลู่ในวันนี้ สมควรบันทึกรายละเอียดไว้อย่างครบถ้วนและส่งไปยังกรมปราบปีศาจในเมืองหลวง เพื่อให้บรรดาใต้เท้าทั้งหลายในที่แห่งนั้นเป็นผู้ประเมินคุณชายรองลู่ด้วยตนเอง!”
