“ท่านผู้บัญชาการ การทดสอบในวันนี้ มิใช่ว่าข้าไม่ทุ่มเท แต่การแสดงความสามารถของลู่เยี่ยนั้นช่างเหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ” ฟางเป่ยเจิ้นรีบอธิบายเสียงเบา
ปึก!
หลี่ฮั่นซานเตะฟางเป่ยเจิ้นกระเด็นออกไป แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำเรื่องล้มเหลวแล้ว ก็อย่ามาหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง!”
ฟางเป่ยเจิ้นมีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก พลางกล่าวว่า “ท่านผู้บัญชาการ ตอนนี้ลู่เยี่ยได้เกาะขาใหญ่ของท่านแม่ทัพเซี่ยหลิงชิวแล้ว ทุกขั้นตอนของการทดสอบล้วนมีลูกศิษย์ของท่านแม่ทัพเซี่ยจับตาดูอยู่ ข้าจะกล้าทำอะไรเกินเลยได้อย่างไร?”
หลี่ฮั่นซานกล่าวเสียงเย็นชา “ตามที่ข้ารู้มา ลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ฟางซิ่ว ได้ตายที่ตระกูลลู่ไปแล้ว!”
“อะไรนะ?”
ฟางเป่ยเจิ้นตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า
หลี่ฮั่นซานกล่าวว่า “บุตรชายของฟางซิ่ว เพียงเพราะต้องการกลับไปหลบภัยที่ตระกูลฟางของพวกเจ้า ก็ตายแล้วเช่นกัน!”
“และตัวการสำคัญก็คือลู่เยี่ยที่เพิ่งยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าเมื่อครู่นี้!”
สีหน้าของฟางเป่ยเจิ้นเปลี่ยนไปอย่างมาก ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเกลียดชังและเจตนาสังหาร “เจ้าเด็กสารเลวคนนั้น มันช่างกำเริบเสิบสานเกินไปจริง ๆ! !”
