เมื่อเห็นว่าความเกลียดชังในใจของฟางเป่ยเจิ้นถูกกระตุ้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว หลี่ฮั่นซานจึงกล่าวว่า “สำหรับภารกิจปราบปีศาจที่มุ่งเป้าไปที่ลู่เยี่ยต่อจากนี้ ข้าต้องการให้เจ้าร่วมมืออย่างเต็มที่ เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
“ตกลง!”
ฟางเป่ยเจิ้นกัดฟันตอบรับ
หลี่ฮั่นซานยิ้มแล้วก้าวเข้าไปข้างหน้า เขายื่นมือช่วยประคองฟางเป่ยเจิ้นที่ถูกเตะจนล้มลงบนพื้นให้ลุกขึ้นด้วยตัวเอง
เขาค่อย ๆ ช่วยปัดฝุ่นจากเสื้อคลุมของฟางเป่ยเจิ้น พลางกล่าวว่า “ท่าทีแบบนี้ถึงจะถูกต้อง หากเจ้ากับข้าร่วมมือกัน ย่อมสามารถทำให้ลู่เยี่ยเด็กหนุ่มนั่นตายอย่างไร้ที่ฝังศพอย่างแน่นอน!”
ฟางเป่ยเจิ้นพยักหน้ารัว ๆ น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจ
ที่มุมของห้องโถงใหญ่ อีกาหัวขาวด่าอยู่ในใจ ‘ชิ! น่าขยะแขยง น่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน!’
