หากไม่ใช่เพราะเกรงใจนั่วนั่ว หลี่ฮั่นซานคงไม่ลังเลที่จะใช้โอกาสนี้สังหารลู่เยี่ยที่อยู่เบื้องหน้า เพื่อแก้แค้นให้หลี่ทั่วบุตรชายของเขาไปแล้ว
ลู่เยี่ยประสานมือกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “คนที่ตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ ขอให้ใต้เท้าหลี่โปรดระงับความเศร้าโศกด้วยขอรับ”
หลี่ฮั่นซาน “…”
ห้องโถงใหญ่
ในใจของทุกคนสั่นสะท้าน สังหารบุตรชายของผู้อื่นแล้ว ยังต้องทำลายจิตใจอีกหรือ?
นี่มันจงใจโรยเกลือลงบนบาดแผลของใต้เท้าหลี่อย่างชัดเจน!
เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของหลี่ฮั่นซานดำคล้ำราวกับก้นหม้อ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ริมฝีปากสั่นระริกอย่างรุนแรง
สายตาที่มองไปยังลู่เยี่ยเต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชังที่ไม่อาจระงับได้
บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่กดดันและตึงเครียดขึ้นในทันที ราวกับพร้อมที่จะเปิดศึกกันทุกเมื่อ
แต่ลู่เยี่ยกลับดูเหมือนไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย เขาถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลี่ก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ แค่ลูกชายที่ไม่ได้ความคนหนึ่งตายไปก็เท่านั้น อย่าได้มีโศกเศร้าจนทำร้ายสุขภาพตัวเอง มันไม่คุ้มค่าหรอก”
