“ข้าเป็นพี่เขยของเจ้านะ! ตอนที่ข้าแต่งงานกับพี่สาวของเจ้า เจ้าก็เคยดื่มสุราในงานมงคลของพวกเรา…”
“เช่นนั้นก็สมควรต้องฟาดมากขึ้นไปอีก!”
พัดพับในมือของลู่เยี่ยที่ยกขึ้นฟาดกระหน่ำลงมาอย่างฉับพลัน
ปัง!
หานซานเชวี่ยพยายามหลบหลีก แต่ก็ยังถูกฟาดเข้าใส่ กระดูกภายในร่างกายไม่รู้ว่าแตกหักไปกี่ท่อน ลมหายใจรวยริน
พัดพับถูกใช้ราวกับกระบอง สามกระบองทำลายสายใยเครือญาติ!
บัดนี้ภายในตำหนักใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดนี้ ผู้ที่ตายก็ตาย ผู้ที่บาดเจ็บก็บาดเจ็บ ไม่มีคู่ต่อสู้คนใดยืนอยู่ได้อีก มีก็แต่เพียงเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ลู่เยี่ยยังไม่คลายโทสะ เขาสั่งให้ลู่ผิงพาฉีเฟยอวิ๋นเข้ามา
“ลู่เยี่ย เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่?”
ฉีเฟยอวิ๋นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ถูกลู่เยี่ยบีบคอเอาไว้แน่น ใบหน้าที่เริ่มเขียวคล้ำเพราะหายใจไม่ออกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“อย่ากลัวไป ข้าเพียงแค่ต้องการเอาร่มของข้าคืนเท่านั้น”
ลู่เยี่ยคว้าด้ามร่มกระดาษน้ำมันที่แทงทะลุท้องของฉีเฟยอวิ๋น แล้วกระชากออกมาอย่างรุนแรง
พรึ่บ!
