ลู่เยี่ยรู้สึกสงสารจับใจ จึงปลอบโยนว่า “อย่ากลัวไปเลย เจ้ายังมีพี่ชายอยู่ตรงนี้”
ลู่หลิงซวงตอบรับในลำคอเบา ๆ นางจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ทุกครั้งที่ตนเองถูกรังแก พี่ลู่เยี่ยจะต้องมาช่วยเหลือตนเองเป็นคนแรกเสมอ
ในยามนี้ก็เหมือนกับเมื่อก่อนไม่ผิดเพี้ยน
“เจ้าบัดซบตัวไหนกล้าลอบโจมตีข้า?”
ไกลออกไป หลี่ทั่วลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักทำให้การมองเห็นของเขาพร่ามัว ประกอบกับร่มกระดาษน้ำมันที่บดบังอยู่ ทำให้เขาไม่สามารถจำลู่เยี่ยได้ในทันที
“ถือไว้”
ลู่เยี่ยส่งร่มกระดาษน้ำมันในมือให้กับลู่หลิงซวง จากนั้นเขาก็ทะยานพุ่งตัวไปทางหลี่ทั่ว
ระยะทางสิบจั้ง เพียงชั่วพริบตาก็มาถึง
“ยังกล้าลงมือโหดเหี้ยมอีกหรือ!?”
หลี่ทั่วเปล่งเสียงคำรามต่ำ พลังลมปราณพลุ่งพล่าน รัศมีสีม่วงสว่างสายหนึ่งไหลเวียนออกมา แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่ยาว แล้วฟันลงมาด้วยความโกรธ
เขาแปรพลังลมปราณเป็นอาวุธ!
นี่คือความสามารถพิเศษที่มีเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตตำหนักวิญญาณเท่านั้นที่สามารถควบคุมได้
