สีหน้าของลู่เยี่ยนิ่งสงบ ยังคงไม่แสดงความตื่นตระหนก กระแสฮุ่นตุ้นภายในตำแหน่งตันเถียนของเขาพลันหมุนวนขึ้น พลังปราณแท้สีเขียวอ่อน ๆ พันรอบปลายนิ้วของเขา เปรียบเหมือนประกายดาวอันเจิดจรัสที่สั่นไหว
เขาปัดผ่านคมปราณกระบี่เบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
แค่ก!
กระบี่ยาวสีม่วงแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับแก้ว
ง่ามนิ้วมือของหลี่ทั่วแตก หยดเลือดกระเซ็นไปถึงแก้ม
ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง ฝ่ามือของลู่เยี่ยก็ประทับลงบนร่าง หลี่ทั่วก็ถูกกดลงกับพื้นทันที
ปัง!
น้ำฝนบนพื้นดินกระเซ็นกระจาย
หลี่ทั่วส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสั่นเทา เลือดไหลออกจากริมฝีปากอย่างต่อเนื่อง
“ลู่เยี่ย! เหตุใดถึงเป็นเจ้า?”
ในชั่วขณะนั้น หลี่ทั่วก็มองเห็นใบหน้าของลู่เยี่ยได้อย่างชัดเจน ม่านตาของเขาหดเล็กลงฉับพลัน เสียงแหบเครือลอดออกมาจากลำคอ ราวกับห่านที่ถูกบีบคอ
ลู่เยี่ย!
ชื่อนี้ราวกับมีพลังวิเศษ บรรดาเด็กหนุ่มสาวที่มองมาแต่ไกลต่างเบิกตากว้าง ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้ว
ที่แท้คนผู้นั้นก็คือลู่เยี่ย!
สายฝนที่ตกลงมาดุจเสียงกลองที่ดังกระทบหัวใจของทุกคน จนอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตของวีรบุรุษหนุ่มผู้นั้น
