“เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าดูคุ้นตา?”
ลู่เยี่ยไพล่มือไว้ด้านหลัง ก้มลงมองหลี่ทั่วที่นอนราบอยู่กับพื้น “พวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือ?”
“เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ?”
หลี่ทั่วตกตะลึง
เมื่อหกปีก่อน การแย่งชิงตำแหน่งเพื่อเป็นที่หนึ่งของ ‘ห้องเรียนอักษรเจี่ย’ ในลานตะวันออกของสำนักศึกษายังคงแจ่มแจ้งอยู่ในความทรงจำของเขา
เคล็ดวิชากระบี่โลหิตม่วงที่เขาฝึกฝนมาหลายปี กลับถูกลู่เยี่ยที่มีอายุเพียงสิบเอ็ดปีใช้กิ่งหลิวเพียงกิ่งเดียวเอาชนะไปได้อย่างง่ายดาย
การต่อสู้ในครั้งนั้นทำให้เขาเป็นตัวตลกของสำนักศึกษาเทียนเหอ นับเป็นความอัปยศครั้งยิ่งใหญ่
และบัดนี้ เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ลู่เยี่ยกลับจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร!
ลู่เยี่ยครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว “ข้าจำไม่ได้จริง ๆ”
หลี่ทั่วราวกับได้รับความอัปยศอันใหญ่หลวงอีกครั้ง เขาโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ เขากัดฟันพูดว่า “หลายปีผ่านไป เจ้าก็ยังคงไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตาเช่นเดิม!”
ลู่เยี่ยนึกถึงเรื่องราวในอดีตบางอย่าง
