ใบหน้าของหลี่ทั่วบิดเบี้ยว เขากล่าวด้วยความโกรธ “ข้ารู้เพียงแค่ว่า เจ้าทำร้ายอาจารย์โดยพลการ นับเป็นการฝ่าฝืนกฎของสำนักศึกษา ต้องได้รับการลงโทษอย่างหนัก!”
กร๊อบ!
ลู่เยี่ยเหยียบลงบนมือขวาของหลี่ทั่ว บดกระดูกมือของเขาจนแหลกละเอียด เลือดไหลอาบจนมองไม่เห็นเนื้อหนัง
หลี่ทั่วใบหน้าบิดเบี้ยว ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาของเขาแทบจะไหลออกมา แต่เขาก็ยังกัดฟันเอ่ยด้วยความแข็งกร้าว
“หากเจ้าแน่จริงก็ทำต่อไปสิ ยิ่งทรมานข้ามากเท่าใด การลงโทษที่เจ้าจะได้รับก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น!”
ชิ้ง!
ดาบยาวที่ดำสนิทราวกับหมึกเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของลู่เยี่ย เขาพลิกข้อมือหนึ่งที ปลายดาบก็จ่อไปที่ลำคอของหลี่ทั่วเสียแล้ว
“การทรมานเช่นนี้มันช่างไร้รสชาติสิ้นดี หากยังไม่ตอบ ข้าก็จะสังหารเจ้าทิ้งเสีย”
ลู่เยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“นี่เจ้า…”
ร่างกายของหลี่ทั่วแข็งทื่อ เบิกตากว้าง “เจ้ายังคิดที่จะสังหารคนอีกหรือ?”
น้ำฝนเย็นยะเยือก แต่ก็เทียบไม่ได้กับความเย็นของคมดาบที่จ่อลำคอของเขาไม่ได้ เมื่อได้สบกับดวงตาลึกล้ำที่ไร้คลื่นอารมณ์ของลู่เยี่ย มันก็ยิ่งทำให้หลี่ทั่วรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งร่าง
