แววตาเช่นนี้ เขาคุ้นเคยเหลือเกิน
เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่ลู่เยี่ยสังหารสัตว์อสูรเสือตัวหนึ่งในการทดสอบของสำนักศึกษา เขาก็มีสายตาเฉยชาราวกับมองซากศพเช่นนี้เหมือนกัน
สิ่งนี้ทำให้หลี่ทั่วตระหนักได้ว่า หากตนไม่ให้ความร่วมมือ ชายผู้นี้ก็กล้าที่จะสังหารคนได้จริง ๆ!
ท้ายที่สุด หลี่ทั่วก็ก้มหน้ายอมแพ้ และกล่าวอย่างหมดอาลัยตายอยากว่า “ข้าไม่ได้โกหกจริง ๆ ท่านผู้อาวุโสสูงสุดเพียงบอกว่า ศิลาจารึกนี้บดบังทัศนียภาพ จำเป็นต้องเคลื่อนย้ายออกไป ดังนั้นข้าจึงอาสารับภารกิจนี้มาทำด้วยตนเอง”
“ส่วนสาเหตุที่แท้จริง ข้าเองก็ไม่ทราบแน่ชัด”
เพียงเอ่ยถึงตรงนี้ ลำคอของหลี่ทั่วก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เพราะคมดาบได้กรีดผ่านผิวหนังและเนื้อของเขาแล้ว ทำให้เลือดสดไหลออกมาตามรอยบาด
“ข้าขอสาบาน ทุกคำที่ข้าเอ่ยออกมาล้วนเป็นความจริง!”
หลี่ทั่วตกใจจนใบหน้าซีดเผือด แล้วตะโกนเสียงแหลมว่า “ใช่แล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดยังออกคำสั่งอีกหนึ่งฉบับ คือต้องการขับไล่บุตรหลานตระกูลลู่ที่ฝึกฝนอยู่ในสำนักศึกษาทั้งหมดให้ออกไปภายในวันนี้!”
ลู่เยี่ยกล่าว “ขับไล่ เพราะเหตุใด?”
