บทที่ 3 สนามรบนอกอาณาเขต
ยามค่ำคืนล่วงเลย บนท้องฟ้ามีฝนโปรยปรายลงมาเล็กน้อย
หลังจากกลับมาถึงห้องของตนเอง ลู่เยี่ยก็หยิบไหสุรามาขึ้นมาดื่มอย่างสบายใจ
เมื่อครั้งที่เขายังเป็นเด็ก ลู่เทียนหยวนผู้เป็นบิดา ในฐานะประมุขตระกูลได้ออกเดินทางไปจากตระกูลพร้อมกับเจียงซู่เสวี่ยผู้เป็นมารดา
จนถึงยามนี้ เวลาก็ผ่านไปสิบสามปีแล้ว ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลย
ในตอนนั้น ผู้อาวุโสทุกคนในตระกูลลู่ได้ตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ว่า ตำแหน่งประมุขตระกูลจะยังคงเก็บไว้สำหรับลู่เทียนหยวน เว้นแต่ว่าเขาจะเสียชีวิตแล้ว
เช่นเดียวกับพานอิ๋งซิ่วผู้เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ที่พยายามยึดอำนาจ แต่ก็เพียงแค่หวังจะแย่งชิงตำแหน่งประมุขน้อยแห่งตระกูลลู่ เพื่อควบคุมอำนาจของตระกูลลู่ทางอ้อมเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม วันนี้ในห้องโถงพิธีศพ เขาได้ประกาศตนเป็นประมุขตระกูลลู่แล้ว
ไม่มีสมาชิกในตระกูลลู่คนใดคัดค้านเลยสักคน
ลู่เยี่ยสามารถรู้สึกได้ว่า พี่ใหญ่และสมาชิกในตระกูลลู่เหล่านั้นต่างยอมรับเขาอย่างจริงใจ
พี่ใหญ่ยังมอบตราประทับทองแดงที่สืบทอดจากบรรพบุรุษให้กับเขาด้วยมือของตนเองอีกด้วย
