“โชคดีที่ของที่ระลึกที่บรรพจารย์ทิ้งไว้ คำสั่งเสีย กระทั่งป้ายยืนยันตัวตนของข้ายังอยู่ครบ เช่นนั้นแล้ว นี่ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน!” ลู่เยี่ยพึมพำในใจ
ในจิตเทวะของเขา แผ่นป้ายโบราณที่เก่าแก่ก็พลันปรากฏขึ้น
ชื่อ ลู่เยี่ย
อายุ สิบสี่
ฐานะ ทายาทสายตรงตระกูลลู่แห่งเมืองเทียนเหอ
พลังบำเพ็ญ ขอบเขตแรกของการฝึกฝน ขอบเขตชักนำวิญญาณ
ตำแหน่งหน้าที่ หน่วยสอดแนม
นี่คือแผ่นป้ายที่ลู่เยี่ยได้รับเมื่อสามปีก่อน ตอนที่จิตเทวะของเขาเข้าสู่สนามรบนอกอาณาเขต นับแต่นั้นมา เขาก็พกมันติดตัวอยู่ตลอด
“หืม?”
ในขณะที่ลู่เยี่ยกำลังจะลุกขึ้นนั่ง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
“ข้า… อยู่ในโลงศพหรือ?!”
“ลู่ป๋อหยา ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูล พลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำ สละชีพเพื่อแคว้น ในการรบที่ด่านเทียนหลาง!”
“ลู่ซูอวิ๋น ผู้อาวุโสสองของตระกูล พลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำ สละชีพเพื่อแคว้น ในการรบที่ด่านเทียนหลาง!”
“ลู่ฉางชิง…”
…ข่าวการเสียชีวิตถึงสิบแปดคน ถูกประกาศออกมาทีละคน!
‘ท่านปู่เสียชีวิตในสนามรบแล้ว ยอมสละชีพเพื่อแคว้น!?’
เมื่อได้ยินข่าวการเสียชีวิตครั้งแรก ลู่เยี่ยก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
