จนกระทั่งฟังข่าวการเสียชีวิตครบทั้งสิบแปดคน หัวใจของลู่เยี่ยก็ถูกบีบรัดอย่างรุนแรง!
‘เหตุใดเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลลู่ถึงเสียชีวิตในสนามรบทั้งหมดเล่า?’
ลู่เยี่ยพยายามสงบสติอารมณ์ของตนลง แผ่ขยายพลังการรับรู้ออกไป
ไม่นาน ฉากการไว้อาลัยในโถงพิธีศพก็ปรากฏขึ้นตามมา
ด้านนอกห้องโถงพิธีศพ มีโลงศพสิบเก้าใบเรียงรายเป็นแถว
และภายในห้องโถงพิธีศพ บนโต๊ะแท่นบูชามีป้ายวิญญาณสิบเก้าป้ายที่เพิ่งถูกเพิ่มเข้ามา
ผ้าขาวบริสุทธิ์ถูกแขวนรอบห้อง ป้ายตัวอักษร ‘ไว้อาลัย’ สีดำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง
สมาชิกทุกคนในตระกูลลู่สวมชุดไว้ทุกข์ คุกเข่าอยู่บนพื้น
ธูปเทียนลุกไหม้ กระดาษเงินกระดาษทองโปรยปราย
ชายชราคนหนึ่งกำลังอ่านคำไว้อาลัยสุดท้ายด้วยสีหน้าโศกเศร้า
“ลู่เยี่ย บุตรชายคนที่สองของประมุขตระกูล ได้รับการแต่งตั้งเป็นประมุขน้อยแห่งตระกูลลู่อย่างเป็นเอกฉันท์จากผู้อาวุโสในตระกูล!”
“อายุสามขวบ ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน ทะลวงขอบเขตได้ราวกับผ่าไม้ไผ่”
“อายุหกขวบ จับเสือร้าย ฉีกร่างหมีด้วยมือเปล่า”
