ทุกคนต่างจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง
ปรมาจารย์สุริยัน… นั่นไม่ใช่ระดับที่ปรมาจารย์จันทราจะอาจหาญรับมือได้เลยแม้แต่น้อย!
ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เสียงแค่นหัวเราะแผ่วเบากลับดังก้องกังวานสะท้านฟ้าดิน!
“หึหึ สหายจากเผ่าวานร... ที่นี่คืออาณาเขตเผ่ามนุษย์ ยังไม่ถึงคิวให้แกมากำเริบเสิบสานหรอกนะ!”
น้ำเสียงที่เรียบง่ายและไร้กังวล กลับพัดโลมเลียจิตใจของผู้คนทั่วทั้งเมืองเหิงเฉิงราวกับสายลมวสันต์ฤดู ในพริบตา ความหวาดผวาในจิตใจของทุกคนก็มลายหายไปจนสิ้น!
และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคู่ คือร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีน้ำเงิน ที่ลอยตระหง่านอยู่กลางนภาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
เขายื่นปลายนิ้วชี้ออกไปเพียงนิ้วเดียว… ก่อนจะแตะต้านกระบองเหล็กดำทองอันมหึมานั่นไว้!
กึก!
กระบองเหล็กยักษ์หยุดชะงักนิ่งสนิทกลางอากาศราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ไม่ขยับเขยื้อนลงมาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว! แม้กระทั่งพลังสุริยันอันคลุ้มคลั่งที่อัดแน่นอยู่ ก็พลันแตกซ่านสลายหายไปในชั่วพริบตา!
ชายวัยกลางคนยกยิ้มมุมปากบางเบา เผชิญหน้ากับยอดฝีมือเผ่าวานรที่บัดนี้ใบหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียมกำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!
“หลี
