จะกลายสภาพเป็นจุดศูนย์กลางสมรภูมิรบ การปล่อยให้คนธรรมดารั้งอยู่ที่นี่ต่อไป ย่อมไม่ต่างจากการรอคอยความตาย
รอบกายอู๋หมิงถูกรุมล้อมไปด้วยเหล่านักเรียน เสียงเจี๊ยวจ๊าวเซ็งแซ่สาดซัดเข้าใส่ไม่หยุดหย่อน
“ครูใหญ่คะ… เมืองเหิงเฉิงจะหายไปจริงๆ เหรอคะ?”
“ครูใหญ่ครับ พวกเราจะยังได้กลับมาที่นี่อีกไหม?”
“ครูใหญ่….”
เจอคำถามไร้เดียงสาประดังประเดเข้ามา ต่อให้อู๋หมิงจะเจนโลกแค่ไหนก็ยังเริ่มรับมือไม่ถูก เขาไม่รู้จะอ้าปากอธิบายความโหดร้ายของสถานการณ์นี้ให้เด็กๆ ฟังอย่างไร และไร้ซึ่งหนทางที่จะรับประกันความปลอดภัยให้พวกเขา ชายชราทำได้เพียงฝืนยิ้มปลอบโยน
“วางใจเถอะเด็กๆ ยังจำรุ่นพี่ที่ครูเคยเล่าให้ฟังได้ไหม? เขาคือสุดยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมณฑลเจียงหนานเชียวนะ! ตอนนี้เขากลับมาช่วยพวกเราแล้ว มีเขาอยู่ พวกเธอจะไม่เป็นอะไรแน่นอน”
อู๋หมิงมองดูดวงตาใสซื่อเบื้องหน้า จิตใจสั่นสะท้านอย่างปวดร้าว เขาดำรงตำแหน่งครูใหญ่มาหลายสิบปี เฝ้ามองนักเรียนเติบโตผลิบานรุ่นแล้วรุ่นเล่า ทว่าบัดนี้… ชะตากรรมของเมืองเหิงเฉิงคล้ายดำเนินมาถึงทางตัน แล้วตัวเขาที่เป็นถึงครูใหญ่ จะมีหน้าหนีเอาตัวรอดได้อย่างไร?
ในขณะที่อู๋หมิงกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความส
