ิ้นหวัง เสียงอันคุ้นเคยด็ดังขึ้น!
“ครูใหญ่ครับ ผมกลับมาแล้ว”
ร่างชราของอู๋หมิงสั่นสะท้านเฮือก หันขวับไปตามต้นเสียงอย่างฉับพลัน!
ภาพที่สะท้อนในรูม่านตา คือชายหนุ่มในชุดขาวสะอ้านยืนสง่าท้าสายลม มุมปากประดับรอยยิ้มบางเบา สายตาทอดมองมาที่เขาอย่างอบอุ่น
นัยน์ตาของอู๋หมิงเบิกกว้าง ก่อนจะหลุดเสียงร้องลั่นด้วยความปีติยินดี
“ซูอวี่!”
เหล่านักเรียนรอบกายเมื่อได้ยินชื่อนั้น ต่างหันขวับไปมองซูอวี่เป็นตาเดียว
“นี่น่ะเหรอรุ่นพี่ซูอวี่? หล่อทะลุฟ้าเลยอ่า!”
“กรี๊ด! ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้เจอตัวจริงของรุ่นพี่ซูอวี่!”
เด็กนักเรียนหญิงหลายคนพอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของซูอวี่ ความคลั่งไคล้ก็แทบจะล้นทะลักทะลวงขีดจำกัด
อู๋หมิงรีบจ้ำพรวดเข้าไปหา กวาดสายตามองสำรวจลูกศิษย์คนโปรดตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไอ้หนูเอ๊ย! ในที่สุดแกก็ยังไม่ลืมตาเฒ่าคนนี้สินะ!” อู๋หมิงหัวเราะร่วนอย่างเบิกบานใจ
ซูอวี่ยิ้มตอบ “ตอนนั้นก็เป็นครูใหญ่นี่แหละครับ ที่ชี้แนะผมให้ไปทดสอบที่สมาคมนักสู้ พระคุณนี้ผมจะลืมลงได้ยังไงล่ะครับ?”
ชายหนุ่มมองอู๋หมิงพลางลอบทอดถอนใจบางเบา ย้อนกลับไปตอนที่เขาพบกับอู๋หมิงครั้งแรก กลิ่นอายของชายชราผู้นี้ดูลึกล้ำจนยากจะห
