ๆ พวกนั้น พวกเขาไม่นิยมใช้กันหรอก
ชายชราชุดขาวรีดเร้นปราณวิญญาณสายหนึ่งถ่ายทอดเข้าไปในป้ายหยก
วินาทีถัดมา เสียงสั่นเครือหวาดผวาก็ดังรอดออกมาเข้าหูมัน
“ท่านบรรพชน… ป้ายชีวิตของท่านบรรพชนอวิ๋นเฟิง… แตกสลายแล้วครับ!”
ประโยคสั้นๆ นี้ทำเอารูม่านตาของชายชราชุดขาวหดเกร็งอย่างรุนแรง ราวกับมีอุกกาบาตพุ่งชนกลางอก!
มันหันขวับไปจ้องหน้าหวังหลงตาถลน พร้อมกับแผดเสียงตวาดลั่น
“หวังหลง! แกรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม!!”
สองมือของมันสั่นเทิ้มอย่างคุมไม่อยู่
การที่ตระกูลอวิ๋นผงาดขึ้นเป็นจ้าวแห่งมณฑลฉู่ได้ ก็เพราะมีปรมาจารย์ถึงสองคนคอยนั่งบัญชาการอยู่ในตระกูล! ขุมกำลังระดับนี้ ต่อให้เอาไปวางไว้ในเมืองหลวงหรือนครมาร ก็ยังนับเป็นขั้วอำนาจระดับต้นๆได้อย่างสบายๆ!
แต่ทว่าวันนี้… ปรมาจารย์เสาหลักคนหนึ่งของตระกูลอวิ๋นกลับต้องมาแตกดับ!
สำหรับตระกูลอวิ๋นแล้ว นี่คือความสูญเสียระดับหายนะที่ไม่อาจประเมินค่าได้!
มันอาจสั่นคลอนบัลลังก์จ้าวแห่งมณฑลฉู่ของตระกูลอวิ๋นให้พังครืนลงมาได้เลยทีเดียว!
และต้นเหตุของเรื่องบัดซบทั้งหมดนี้… กลับเกิดขึ้นในมณฑลเจียงหนานบ้านนอกเล็กๆ แห่งนี้เนี่ยนะ!
วินาทีนี้ ใบหน้าของชายชราชุดขา