วบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเกรี้ยวจนถึงขีดสุด
มันจ้องหวังหลงตาเขม็ง กลิ่นอายอาฆาตคลุ้มคลั่งทะลักทะลวงออกจากร่าง!
หวังหลงยังคงยืนเอามือไพล่หลังนิ่งสงบอยู่ที่เดิม เขาแสยะยิ้มเย็นชา
“อย่าริอ่านคิดว่าแค่เป็นใหญ่ในมณฑลฉู่ แล้วจะยื่นมือโสโครกเข้ามาก้าวก่ายมณฑลเจียงหนานของฉันได้! ถ้าแกแน่จริง ก็พุ่งเข้ามาเลย ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า ระหว่างสมาคมนักสู้ กับตระกูลอวิ๋นกระจอกๆ ของพวกแก ใครมันจะแน่กว่ากัน!”
“แกเห็นสมาคมนักสู้ของฉันเป็นแค่เสือกระดาษหรือไงวะ!”
หวังหลงแผดเสียงตวาดลั่น น้ำเสียงอัดแน่นไปด้วยพลังปราณปรมาจารย์อันดุดัน!
คลื่นเสียงระเบิดกัมปนาทกวาดล้างออกไป รุนแรงถึงขั้นบดขยี้ต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีหลายร้อยเมตรรอบด้านให้แหลกเป็นผุยผง!
เสียงตวาดฟ้าคำรามของหวังหลงกระชากสติของชายชราชุดขาวให้ตื่นจากภวังค์แห่งความโกรธแค้นในทันที
สีหน้าของมันซีดเผือดลงเล็กน้อย มันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองหวังหลงด้วยสายตาเยียบเย็น
“หวังหลง… ครั้งนี้ตระกูลอวิ๋นของข้ายอมรับความพ่ายแพ้! ข้าไม่สนหรอกนะว่ามณฑลเจียงหนานของแกจะมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่อีก แต่รอให้ถึงการสอบจำลองเมื่อไหร่ ตระกูลอวิ๋นของข้าจะบดขย
