ปรมาจารย์ตระกูลอวิ๋นของแกมาโผล่หัวตรงนี้เลยสิ! มาดูกันว่าปรมาจารย์ของพวกแกจะแน่สักแค่ไหน หรือว่า… หยกในมือฉันก้อนนี้จะบี้พวกแกจนเละเป็นโจ๊กได้ก่อนกัน!”
คำพูดถากถางของซูอวี่ ทำเอาโทสะอวิ๋นหรงปะทุเดือดพล่านจนแทบกระอักเลือด! มันจ้องมองซูอวี่ประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะแค่นเสียงเย็นเยียบ
“เหอะ! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!”
“รอให้ถึง ‘การสอบจำลอง’ ของภูมิภาคตอนใต้ก่อนเถอะ ข้าล่ะอยากจะรู้นัก ว่าหยกก้อนนี้… มันจะยังคุ้มหัวแกได้อยู่อีกไหม!”
“พวกเรากลับ!”
อวิ๋นหรงสะบัดแขนเสื้ออย่างหัวเสีย ก่อนจะพากลุ่มอัจฉริยะแห่งดินแดนฉู่ล่าถอยหนีหางจุกตูดกลับไปอย่างเสียหน้าสุดขีด
ซูอวี่มองตามแผ่นหลังที่จากไป นัยน์ตาทอประกายวาบวับล้ำลึก
ครู่ต่อมา เขาก็หันขวับไปมองสยงหมิงและเซี่ยจิ้น พลางฉีกยิ้มกว้าง
“ผู้อาวุโสทั้งสอง… อยากจะลองชิมลางพลังของปรมาจารย์ดูสักตั้งไหมครับ?”
หางตาของเซี่ยจิ้นกระตุกยิกๆ ก่อนจะหัวเราะแห้งเจื่อน
“สหายตัวน้อยล้อเล่นแรงไปแล้ว! ที่พวกเรายังยืนอยู่ตรงนี้ ก็เพราะเห็นไอ้แก่ตระกูลอวิ๋นรังแกนาย เลยนึกอยากจะออกหน้าช่วยต่างหาก! ในเมื่อตระกูลอวิ๋นล่าถอยไปแล้ว พวกเราเองก็สมควรแก่เวลาที่ต้
