นี้สวมอาภรณ์สีขาวปักลวดลายสีเหลือง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เส้นผมเกล้าเป็นมวยอยู่ใต้กวานทรงสูง กิริยาท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อน
ชายชราตอบกลับไปว่า “จงเดินทางไปยังจักรวาลโลกแห่งยุทธ์ที่โลกเบื้องล่าง เค้นหาวิชานิพพานสู่กำเนิด”
ได้ยินดังนั้น บุรุษอาภรณ์สีขาวก็สีหน้ากระตุกไปวูบหนึ่ง จากนั้นคิ้วกระบี่พลันขมวดแน่น
“เยี่ยเสินคงถูกเนรเทศไปเนิ่นนานแล้ว เหตุใดยังมีวิชานิพพานสู่กำเนิดสืบทอดต่อมาได้อีก” บุรุษอาภรณ์สีขาวถามอย่างประหลาดใจและงุนงงอย่างยิ่ง
ชายชราที่ถูกเรียกว่าเจ้าสวรรค์ตอบเสียงเรียบเฉย “บางทีวิชานิพพานสู่กำเนิดอาจมิได้ถ่ายทอดกันเพียงสายเดียว ถึงอย่างไรโลกเทพยุทธ์ก็รู้จักวิชานี้เท่าที่เยี่ยเสินคงบอกเล่าให้ฟังเท่านั้น”
บุรุษอาภรณ์สีขาวเงียบงัน เขาไม่ถามต่อแต่ลุกขึ้นเดินจากไป หายลับไปจากเปลวเพลิงสีน้ำเงินอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนตอนแรกหายไปแล้ว
เจ้าสวรรค์หลับตาลงแล้วหล่อหลอมกายากับดวงวิญญาณต่อ
โอรสสวรรค์แห่งราชอาณาจักรหลัวหงถูกมรรคาจารย์จองจำไว้ใต้ภูเขา ทำให้ราชอาณาจักรหลัวหงสั่นสะเทือน
ศึกนั้นทำให้ประชาชนผู้บริสุทธิ์ถูกลูกหลงมากเหลือเกิน แม้มรรคาจารย์จะใช้อภินิหารฟื้นคืนชีพให้ได้ แต่ก็เฉพาะผู้ที่ศพครบถ้วนเท่านั้น
ราชอาณาจักรหลัวหงยังคงตกอยู่ในความอึมครึม เพราะการลงมือของมรรคาจารย์ ผู้ศรัทธาในราชอาณาจักรหลัวหงจึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
องค์รัชทายาทของราชอาณาจักรหลัวหงที่ขึ้นครองราชย์ กำ
