ี่! อย่าคิดว่าเก่งขึ้นมาหน่อยแล้วจะทำตัวกร่าง เห็นหัวพวกพ้องเป็นขยะได้นะเว้ย! วันนี้แกกล้าลงมือกับหลี่เสียนจง วันหน้าแกก็คงไม่แคล้วแว้งกัดพวกพ้องคนอื่นเหมือนกัน!”
“นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ค่ายอัจฉริยะมณฑลเจียงหนาน ไม่ขอต้อนรับคนเนรคุณอย่างแกอีกต่อไป!”
ชั่วพริบตา หวังหลินก็ฉวยโอกาสสาดโคลนใส่ซูอวี่ดื้อๆ ประกาศตัดหางปล่อยวัด ขีดเส้นแบ่งแยกซูอวี่ออกจากค่ายมณฑลเจียงหนานอย่างหน้าไม่อาย!
โอวหยางหนิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลยว่า ในสถานการณ์เป็นตายเช่นนี้ หวังหลินยังกล้าพ่นตรรกะหมาไม่รับประทานแบบนี้ออกมาได้อีก!
ตู้เนี่ยนกวนทนฟังความทุเรศไม่ไหว สวนกลับไปทันควัน
“หวังหลิน! แกผายลมบ้าอะไรออกมาวะ! ก็เห็นกันอยู่เต็มสองตาว่าหลี่เสียนจงเป็นฝ่ายเปิดก่อน ซูอวี่มันก็แค่ป้องกันตัวเท่านั้น!”
ทว่า หวังหลินกลับตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมมองตู้เนี่ยนกวน ก่อนจะเค้นเสียงเย็นชา
“ฉันเห็นแค่ว่าหลี่เสียนจงถูกไอ้ซูอวี่อัดจนกลายเป็นหมาคลุกฝุ่นก็เท่านั้น! ส่วนเรื่องอื่น… ฉันไม่สน!”
ประโยคเดียวของมัน เล่นเอาตู้เนี่ยนกวนถึงกับสะอึกจนเถียงไม่ออก “ไอ้หน้าด้าน!”
