างหน้าซูอวี่เอาไว้ดุจปราการเหล็ก พร้อมกับตวัดสายตาดุดันมองไปยังหวังหลินและอวิ๋นฉี่!
“ใครบอกว่าไม่มีวะ!? แล้วที่ยืนหัวโด่อยู่นี่ไม่ใช่คนหรือไง!”
หวังหลินปรายตามองตู้เนี่ยนกวนแวบหนึ่งด้วยสายตาสมเพช แต่ก็เลือกที่จะหุบปากเงียบ
ทว่า ใครจะไปคาดคิดว่า ในจังหวะเดียวกันนั้น โอวหยางหนิงเสวี่ยก็ก้าวฉับๆ ออกมาเช่นกัน เธอเลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างซูอวี่อย่างไม่ลังเล!
“นับฉันเข้าไปด้วยอีกคน!”
หวังหลินเห็นภาพนั้นก็คิ้วขมวดเป็นปมแน่น ก่อนจะเค้นเสียงต่ำตวาดกร้าว “หนิงเสวี่ย! อย่ามาทำตัวไร้สาระ! นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผู้หญิงอย่างเธอจะสอดมือเข้ามายุ่ง!”
โอวหยางหนิงเสวี่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ “หวังหลิน คนหน้าด้านอย่างนายยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมณฑลเจียงหนานอยู่อีกเหรอ? ฉันว่า… สันดานนายมันก็แค่สุนัขรับใช้ที่คอยเลียตีนคนอื่นก็เท่านั้นแหละ!”
เมื่อโดนด่ากราดแสกหน้าแบบไม่เหลือชิ้นดี สีหน้าของหวังหลินก็ดำทะมึนลงถึงขีดสุดในชั่วพริบตา!
มันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันขวับไปมองอวิ๋นฉี่อย่างรวดเร็ว “ฉันจะช่วยสกัดสองตัวเกะกะนี่เอาไว้ให้ ส่วนนาย… ช่วยจัดการหั่นคอไอ้ซูอวี่
