่ มีใครบ้างที่ไม่ใช่สิบอันดับแรกแห่งทำเนียบอัจฉริยะ มีแค่แกคนเดียวนั่นแหละที่เป็นตัวแถม! เป็นแค่เด็กใหม่กระจอกๆ แต่กลับกล้าปล่อยให้สิบอันดับแรกอย่างพวกเราต้องมายืนรอตั้งนานสองนาน แกคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ!”
ได้ยินแบบนี้ ซูอวี่ก็ชักจะหมดความอดทน
ตัวเขาเองกับไอ้เตี้ยนี่ไม่เคยมีหนี้แค้นอะไรกันมาก่อน แค่มาสายไปไม่กี่นาที อีกฝ่ายกลับตั้งแง่พุ่งเป้าด่ากราดราวกับเป็นหมาบ้า ต่อให้ซูอวี่จะเป็นคนอารมณ์เย็นแค่ไหน แต่มาเจอการหาเรื่องงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนี้… ใครมันจะไปทนวะ!
จังหวะที่ซูอวี่อ้าปากเตรียมจะสวนกลับ ตู้เนี่ยนกวนก็รีบก้าวออกมาขวางตรงกลางเพื่อไกล่เกลี่ย
“เอาน่าทุกคน ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะ วันนี้ฤกษ์งามยามดีต้องออกเดินทางไปดินแดนลับปรมาจารย์ การมาทะเลาะกัดกันเองตั้งแต่ยังไม่เริ่ม มันไม่ใช่ลางที่ดีเลยนะ!”
ทว่าชายเตี้ยคนนั้นกลับเมินเฉยคำพูดของตู้เนี่ยนกวนราวกับเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา มันยังคงแสยะยิ้มเหยียดหยามจ้องซูอวี่
“ทำไม? ฉันสั่งสอนแค่ประโยคเดียวก็ทนฟังไม่ได้แล้วงั้นสิ? อวดดีผยองเดชซะจริงๆ! มิน่าล่ะ… สือหยวนถึงได้หมายหัวเล่นงานไอ้สวะอย่างแก!”
คำพูดสุนัขไม่รับประทานของอีกฝ่าย ทำเอาสีหน้าขอ
