งตู้เนี่ยนกวนดำทะมึนลงเช่นกัน เขาอุตส่าห์ออกหน้าไกล่เกลี่ยให้แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับยังทำตัวเป็นหมาบ้ากัดไม่ปล่อย!
“หุบปากได้แล้ว!”
เสียงตวาดเย็นเยียบไร้อารมณ์ดังก้องขึ้น ฝูงชนหันขวับไปมอง
เป็น ‘หวังหลิน’ นั่นเองที่เอ่ยปาก! หวังหลินตวัดสายตาราบเรียบดุจน้ำแข็งมองไปยังชายเตี้ยผู้นั้น พลางเอ่ยเสียงเหี้ยม
“ใครกล้าพ่นน้ำลายออกมาอีกแม้แต่คำเดียว… ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
สิ้นคำขาดของหวังหลิน ชายคนนั้นก็หดหัวเงียบกริบทันที มันลอบมองหวังหลินด้วยแววตาหวาดหวั่นเกรงกลัว ก่อนจะแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ และไม่กล้าปริปากเห่าหอนอะไรออกมาอีก
ทว่าแม้อีกฝ่ายจะหยุดปาก แต่ฝั่งซูอวี่กลับเริ่มทนไม่ไหวแล้ว! การถูกชี้หน้าด่ากราดเป็นชุดแบบนี้ นี่มันจงใจเหยียบหน้ากันชัดๆ!
แต่ตู้เนี่ยนกวนอ่านสายตาซูอวี่ทะลุปรุโปร่ง เขารีบคว้าแขนซูอวี่ไว้แน่นพลางกระซิบเสียงเครียด
“ซูอวี่ ฉันรู้ว่านายกำลังเดือด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาขย้ำคอกันเอง! พอดินแดนลับเปิด มันจะไม่ได้มีแค่คนเจียงหนานพวกเราเท่านั้น แต่ยังมีสัตว์ประหลาดจากมณฑลอื่นอีกเพียบ! สถานการณ์แบบนี้พวกเราต้องจับมือกันไว้ก่อน... นายก็รู้ดีว่าอันดับของมณฑลเจียงหนานในต้าเซี่ยน่ะ
