วี่ยงกระบองเขี้ยวหมาป่าพาดบ่า เตรียมจะกระโจนลงจากลานประลอง
ทว่าในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางฝูงชนก็บังเกิดเสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง!
“เห้ย! พวกแกดูนั่นดิ! คนๆ นั้นใช่ซูอวี่หรือเปล่าวะ?!”
ทุกชีวิตบนอัฒจันทร์ต่างพร้อมใจกันตวัดสายตาหันขวับไปตามทิศทางนั้น!
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ… ในระยะไม่ไกลนัก ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากำลังเดินทอดน่องมาตามทางอย่างเนิบนาบ
สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง รอยยิ้มบางเบาประดับมุมปากอย่างไม่ยี่หระ
ถ้าคนๆ นั้นไม่ใช่ซูอวี่ แล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ!
สือหยวนที่เดิมทีเตรียมจะพุ่งตัวออกไป พลันหยุดชะงักฝีเท้า มันยืนนิ่งอยู่กับที่พลางจ้องเขม็งไปยังร่างของซูอวี่ด้วยสายตาดุร้ายประดุจอสรพิษ
มุมปากของมันแสยะยิ้มอำมหิตสุดขีด
“ในที่สุด… ก็โผล่หัวมาตายได้สักทีนะ!!”
สือหยวนหัวเราะร่า ทว่าภายใต้เสียงหัวเราะนั้นกลับซุกซ่อนรังสีฆ่าฟันเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม!
“ซี๊ดดด! ซูอวี่แม่งกล้ามาจริงๆ ด้วยว่ะ!”
“นี่มันไม่กลัวโดนสือหยวนกระทืบตายคาตีนหรือไงวะเนี่ย!”
“นั่นดิ! บนลานประลองน่ะ ต่อให้เป็นผู้ฝึกสอนก็ยื่นมือเข้ามาสอดได้ยากนะเว้ย! แล้วสือหยวนดันเป็นถึงนักสู้ขอบเขตหลอมภายใน ถ้าเกิดลงมือหน
