ถึงเลยแฮะว่าไอ้ซูอวี่มันจะใจเด็ดบ้าบิ่นขนาดนี้!”
“หึ! ใจเด็ดแล้วมันได้ประโยชน์ส้นตีนอะไรวะ? สือหยวนเป็นถึงยอดฝีมือ ‘ขอบเขตหลอมภายใน’ เลยนะโว้ย! ระดับนี้ถ้าไปอยู่ตามเมืองไกลปืนเที่ยง สามารถตั้งตัวเป็นประธานสมาคมนักสู้ได้สบายๆ เลยล่ะ!”
“นั่นดิ! เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดอย่างสือหยวน ถ้าไม่ได้อยู่ขอบเขตหลอมภายในเหมือนกัน ก็ไม่มีทางรอดไปได้หรอก!”
“ถึงพรสวรรค์ของซูอวี่จะโหดนรกแตก ใช้เวลาไม่กี่วันก็ดีดตัวจากขั้นต้นมาเป็นขอบเขตหลอมโลหิตช่วงกลางได้แล้วก็เถอะ แต่พอต้องมาชนกับสือหยวน… ฉันนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าซูอวี่มันจะเอาอะไรไปงัด!”
ฝูงชนรอบด้านต่างพากันส่ายหน้าจับกลุ่มซุบซิบ หนำซ้ำบางคนถึงกับแค่นเสียงเย้ยหยันออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“ฉันดูออกเลยนะ ซูอวี่มันก็แค่ปอดแหกนั่นแหละ! จะรอพรุ่งนี้ทำซากอะไรวะ? ถ้าแน่จริงก็เปิดประทุนซัดกันตั้งแต่คืนนี้ไปเลยดิวะ!”
“เออว่ะ แกพูดมีเหตุผล! ทำไมจะต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้ด้วยล่ะ?”
“มันก็แค่ยื้อเวลาตายไปงั้นแหละ! สือหยวนอยู่ตั้งขอบเขตหลอมภายใน ส่วนซูอวี่มันแค่ขอบเขตหลอมโลหิต ต่อให้ถ่วงเวลาไปได้คืนนึง… แล้วเวลาแค่คืนเดียว มันจะไปสร้างปาฏิหาริย์บ้าบออะไรได้วะ?”
“พรุ่งนี้
