ยเรียกด้วยน้ำเสียงแฝงความกังวลใจ ทว่าชายหนุ่มกลับเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก
“วางใจเถอะครับผู้ฝึกสอน พรุ่งนี้เช้า… ผมจะไปยืนอยู่บนลานประลองตรงเวลาเป๊ะแน่นอน!”
พูดจบ ซูอวี่ก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ปิดประตูดังปัง!
เมื่อเห็นท่าทีดื้อดึงของเด็กหนุ่ม เฉินเจ๋อก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปหยุดที่ร่างยักษ์ของสือหยวน
“ล้วนแต่เป็นคนของค่ายอัจฉริยะด้วยกันทั้งนั้น หากฉันรู้ว่ามีการเล่นสกปรกหรือลอบกัดกันลับหลังล่ะก็… ฉันไม่เอาพวกแกไว้แน่!” เฉินเจ๋อเตือนเสียงเย็นเยียบ
สือหยวนแค่นหัวเราะโดยไร้ซึ่งความหวาดหวั่น “เรื่องนี้ไม่รบกวนให้ผู้ฝึกสอนเฉินต้องมาเหนื่อยใจหรอกครับ ผมมี ‘วิธี’ จัดการในแบบของผม!”
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น!”
เฉินเจ๋อทิ้งท้ายเสียงแข็ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินออกจากตึกหอพักไป
สือหยวนจ้องเขม็งทะลุประตูห้องพักของซูอวี่ รอยยิ้มอำมหิตผุดขึ้นบนใบหน้า
“กล้าแตะต้องน้องชายข้า… พรุ่งนี้จะเป็นวันตายของแก!”
พูดจบ ร่างทะมึนของสือหยวนก็กระทืบเท้าเดินจากตึกหอพักไปเช่นเดียวกัน
และเมื่อคล้อยหลังตัวอันตรายทั้งสอง ทั่วทั้งตึกหอพักก็พลันระเบิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มขึ้นมาอีกระลอก!
“จิ๊ๆๆ นึกไม่
