ิดๆ
……
ณ ลานประลองค่ายอัจฉริยะ
สังเวียนเลือดแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของค่าย มันคือลานประลองศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าอัจฉริยะใช้สำหรับสะสางบัญชีแค้นส่วนตัว ท้ายที่สุดแล้ว วัยรุ่นเลือดร้อนมาอยู่รวมกันเป็นฝูง การเขม่นหน้าแล้วท้าต่อยกันย่อมเป็นเรื่องปกติสามัญ
ใจกลางสังเวียน สือเจียนยืนตระหง่านนิ่งงันดุจขุนเขา ด้านหลังสะพายพลองเหล็กทมิฬ ท่วงท่าการยืนเหยียดตรงราวกับต้นสนพันปี แผ่กลิ่นอายกดดันอันหนักหน่วงและแข็งแกร่งจนผู้คนแทบหยุดหายใจ
ตรงกันข้าม ซูอวี่กลับเดินทอดน่องล้วงกระเป๋าฝ่าฝูงชนเข้ามาอย่างเอื่อยเฉื่อยราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ทันทีที่เห็นร่างของชายหนุ่มปรากฏตัว ฝูงชนต่างก็แหวกทางเปิดช่องให้อย่างรู้ตื่น ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ หลายคนแอบลอบเบ้ปากแค่นยิ้มเย้ยหยัน
“ไอ้เด็กเวรนี่ แค่เตะโด่งอู๋เจี๋ยได้หน่อยเดียว ก็เหลิงคิดว่าตัวเองแน่จนเดินกร่างท้าทายไปทั่วค่ายแล้วสินะ มันลืมไปหรือเปล่าว่าอู๋เจี๋ยกระจอกนั่นมันแค่อันดับสามสิบปลายๆ แต่สือเจียนคือเบอร์สิบเอ็ดเชียวนะเว้ย!”
“เออ! ในเมื่อพวกสัตว์ประหลาดท็อป 10 ออกไปทำภารกิจกันหมด สือเจียนตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับราชันไร้พ่ายประจำค่าย
