ณ โถงแลกเปลี่ยน ค่ายอัจฉริยะ
ซูอวี่ยืนตระหง่านอยู่ใต้หน้าจอขนาดมหึมา นัยน์ตากวาดมองรายการสิ่งของที่เรียงรายบรรทัดแล้วบรรทัดเล่าอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้เขาผลาญแต้มไปถึงแปดร้อยคะแนนถ้วนเพื่อแลกเปลี่ยน ‘วิชาดาบแยกนภา’ ทว่าบนป้ายหยกประจำตัวของเขาก็ยังคงมียอดคงเหลืออยู่อีกกว่าหนึ่งพันคะแนน!
ชายหนุ่มตั้งใจจะกวาดแต้มทั้งหมดไปแลกทรัพยากรประเภทโอสถ ตอนนี้เขามี ‘มีดวายุคลั่ง’ เป็นเขี้ยวเล็บโจมตี และมี ‘เกราะไหมทองคำ’ เป็นโล่พิทักษ์กาย ด้วยอุปกรณ์ฟูลออปชั่นระดับนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตหลอมภายในก็ยังยากจะเทียบเคียงความมั่งคั่งของเขาได้!
สิ่งเดียวที่ซูอวี่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้… คือระดับการบ่มเพาะ!
ลำพังแค่ในค่ายอัจฉริยะแห่งนี้ ก็มียอดฝีมือขอบเขตหลอมภายในปาเข้าไปถึงห้าคนแล้ว ซ้ำร้ายมณฑลเจียงหนานยังเป็นเพียงหัวเมืองที่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญของแคว้นต้าเซี่ย หากนำคุณภาพของเหล่าอัจฉริยะไปเทียบกับมณฑลชั้นแนวหน้าอื่นๆ ถือว่ายังห่างชั้นกันลิบลับ
ดังนั้น หากคิดจะผงาดคว้าอันดับยอดเยี่ยมในการสอบเกาเข่าให้ได้ล่ะก็ การยกระดับการบ่มเพาะคือภาคบังคับที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!
มิฉะนั้น ความฝันเรื่องอื่นก็พับเก็บไปได้เลย!
