“โอสถหลอมโลหิตขั้นสาม แปดร้อยคะแนน!”
“โอสถหลอมโลหิตขั้นสี่ สามพันคะแนน!”
เมื่อเห็นป้ายราคาหราอยู่บนจอ มุมปากของซูอวี่ก็กระตุกยิกๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เดิมทีเขาคิดว่าแต้มหลักพันในมือตัวเองนับว่าเศรษฐีพอตัวแล้วเชียว
ใครจะไปคาดคิดว่าแต้มตั้งหนึ่งพันกว่าคะแนน กลับไม่พอแลกโอสถหลอมโลหิตขั้นสี่ได้เลยแม้แต่ขี้ผง!
ส่วนโอสถหลอมโลหิตขั้นสาม ก็รีดเลือดปูแลกมาได้เต็มที่แค่สองเม็ด หนำซ้ำ ทันทีที่กดตกลง แต้มคงเหลือก็จะหดหายเหลือติดบัญชีแค่ร้อยเศษๆ เท่านั้น!
แต่สรรพคุณของโอสถหลอมโลหิตขั้นสามก็จัดว่าโคตรเถื่อน มันสามารถอัดฉีดพลังปราณโลหิตได้ถึงยี่สิบหน่วยรวดเดียว! น่าเสียดายเพียงเรื่องเดียวก็คือ… หนึ่งคนสามารถรับสรรพคุณได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
“ไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าโอสถหลอมโลหิตขั้นสี่มันจะเทพสักแค่ไหน หวังว่าจะสมราคาคุยสามพันคะแนนนะ!” ซูอวี่พึมพำเบาๆ
ก่อนจะกัดฟันกรอด กดแลกเปลี่ยนโอสถหลอมโลหิตขั้นสามมาสองเม็ดรวดอย่างเด็ดขาด!
พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์ด้านข้างมองรายการแลกเปลี่ยนของซูอวี่พลางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเด็กใหม่มีแต้มคะแนนถลุงเล่นเป็นเบี้ยขนาดนี้
ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงทำ
