หน้าที่อย่างแข็งขัน เอ่ยปากเตือนด้วยความหวังดี “น้องนักเรียนคะ โอสถหลอมโลหิตขั้นสามหนึ่งคนกินได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะคะ หากฝืนกินเข้าไปเม็ดที่สอง มันก็ไม่ต่างอะไรกับกินขนม ไม่ส่งผลใดๆ ทั้งสิ้นเลยนะ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูอวี่ก็ยิ้มบางๆ ตอบกลับอย่างสุภาพ “ขอบคุณที่เตือนครับ แต่พอดีผมมีวิธีใช้งานมันแบบอื่นน่ะ”
พนักงานสาวได้แต่หุบปากเงียบ ในเมื่อเธอตักเตือนไปแล้ว หากเด็กหนุ่มดันทุรังเอาไปทิ้งขว้างก็คงโทษเธอไม่ได้อีก
ซูอวี่รับขวดโอสถหลอมโลหิตทั้งสองเม็ดมาเก็บไว้ จากนั้นก็แลกเปลี่ยน ‘วิชาชักนำพื้นฐาน’ มาอีกหนึ่งเล่ม ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินจากไป
ทว่าในวินาทีนั้นเอง บริเวณหน้าประตูโถงแลกเปลี่ยนกลับบังเกิดเสียงฮือฮาอื้ออึงดังกระหึ่มขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ซูอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันขวับไปมองตามเสียง
หน้าประตูบานใหญ่ ปรากฏร่างของชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งผู้หนึ่ง สวมชุดคลุมยาวสีดำทะมึน ด้านหลังสะพายพลองเหล็กดำทมิฬ กำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น
“ซี๊ดด! นั่นมันสือเจียนนี่หว่า! เก็บตัวไปตั้งนาน นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะโผล่หัวออกมา!”
“นั่นสิ! ข่าวลือบอกว่าหมอนี่สัมผัสถึงคอขวดของ
