ียงโบกมือปัดๆ ส่งเดชเป็นอันว่ารับไหว้แล้ว
ตรงกันข้าม พอหันกลับมาหาซูอวี่ ใบหน้ากร้านโลกกลับประดับด้วยรอยยิ้มประจบเอาใจสุดฤทธิ์ “ศิษย์รักของอาจารย์! อาจารย์รอเจอหน้าเธอจนใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ย!”
ท่าทางปานนั้น… อย่าให้พูดเลยว่ามันชวนขนลุกพิลึกแค่ไหน
“เอ่อ…”
ซูอวี่ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือโค้งคารวะอย่างนอบน้อม “ศิษย์ ขอน้อมคารวะท่านอาจารย์!”
สิ้นคำเรียกขาน นัยน์ตาของราชันพิฆาตมังกรก็เบิกกว้างสาดประกายยินดี ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้อง
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ชื่นใจโว้ย!”
“มาๆๆ ศิษย์รักของอาจารย์! พอดีอาจารย์มาแบบฉุกละหุกไปหน่อย เลยไม่ได้เตรียมของดีอะไรติดมือมานัก เอา ‘แก่นแท้มังกร’ พวกนี้ไปรับขวัญพลางๆ ก่อนก็แล้วกัน!”
พูดจบ บนฝ่ามือหยาบกร้านของชายวัยกลางคนก็ปรากฏลูกกลมๆ คล้ายไข่มุก ทว่าอัดแน่นไปด้วยคลื่นพลังงานบริสุทธิ์อันน่าสะพรึงกลัว… มันคือ ‘แก่นแท้สัตว์อสูร’ ที่ถูกควักออกมากองเป็นกำๆ!
หวังหลงที่ยืนดูอยู่ด้านข้างเห็นฉากสายเปย์นี้เข้า ลมหายใจถึงกับหอบสะท้านขึ้นมาทันที
“นั่นมัน… แก่นแท้มังกรนี่นา!” ประธานสมาคมนักสู้อุทานเสียงหลงด้วยความตกตะลึงตาค้าง
ซูอวี่หันไปมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง เห็นได้ชัดว่า
