ชายหนุ่มยังไม่ค่อยเข้าใจมูลค่ามหาศาลของสิ่งที่เรียกว่าแก่นแท้มังกรมากนัก
เจียงซ่างที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากอธิบายด้วยน้ำเสียงอิจฉาตาร้อนผ่าว “แก่นแท้มังกรคือจุดศูนย์รวมแก่นพลังชีวิตทั้งหมดของเผ่ามังกร! ถ้าเอาไปหลอมโอสถ มันก็คือวัตถุดิบชั้นเลิศที่หาประเมินค่าไม่ได้ หรือต่อให้กลืนกินเข้าไปดื้อๆ สรรพคุณของมันก็ไม่ด้อยไปกว่าโอสถระดับสูงเลยสักนิด!”
“สายตาของฉันอาจจะตื้นเขิน มองไม่ออกว่าแก่นแท้ในมือท่านราชันพิฆาตมังกรอยู่ระดับไหน แต่ที่แน่ๆ… อย่างต่ำสุดก็ต้องดรอปมาจากมังกรระดับ ‘ขอบเขตเหินเวหา’ แน่นอน!”
หวังหลงลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเสริมว่า “แก่นแท้มังกรกำแพงนั้น… ต่อให้เอาคลังสมบัติทั้งหมดของสมาคมนักสู้มณฑลเจียงหนานมากองรวมกัน ก็อาจจะยังเทียบมูลค่าของมันได้แค่ผิวเผินเท่านั้นแหละ!”
เมื่อตระหนักถึงมูลค่ามหาศาล นัยน์ตาของซูอวี่ก็สาดประกายรูปเงินหยวนทันที! เขาฉีกยิ้มกว้างรีบกวาดเอาของกำนัลล้ำค่าจากมือราชันพิฆาตมังกรมากอดไว้แนบอกอย่างรวดเร็ว
“หึๆ ขอบพระคุณครับอาจารย์! แต่ว่า… ของล้ำค่าทะลุฟ้าขนาดนี้ ศิษย์ยังไม่มีที่เก็บดีๆ เลยน่ะสิครับ…” ซูอวี่เบิกตากว้าง กะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาออดอ้อนจ้อง
