มองผู้เป็นอาจารย์อย่างมีจริต
ราชันพิฆาตมังกรตบหน้าผากตัวเองดังฉาด “โอย! ดูความขี้หลงขี้ลืมของอาจารย์สิ มาแบบรีบร้อนไปหน่อย เลยไม่ได้พกแหวนมิติติดตัวมาด้วย…”
สิ้นคำ สายตาคมกริบของราชันพิฆาตมังกรก็ตวัดขวับไปหยุดที่ร่างของหวังหลงทันที
หวังหลงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมารู้หน้าที่ในเสี้ยววินาที!
“ผมมีครับ! ผมมี!”
ประธานสมาคมนักสู้ลนลานล้วงเอาแหวนมิติวงงามออกมาจากอกเสื้อ แล้วรีบประเคนยื่นส่งให้ซูอวี่แทบจะทันที “ก็แค่แหวนมิติวงเดียว จะรบกวนให้ท่านราชันพิฆาตมังกรต้องพกมาเองให้หนักกระเป๋าได้ยังไงล่ะครับ! ผมเตรียมเอาไว้ให้พร้อมรับใช้แล้วครับ!” หวังหลงหัวเราะแหะๆ ฉีกยิ้มประจบประแจงสุดชีวิต
ราชันพิฆาตมังกรปรายตามองหวังหลงด้วยความพึงพอใจ
ซูอวี่รับแหวนมิติมาสวมอย่างหน้าชื่นตาบาน ก่อนจะกวาดแก่นแท้มังกรทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ข้างในอย่างหวงแหน
ราชันพิฆาตมังกรเอ่ยเข้าเรื่องต่อ “พลังงานในป้ายคำสั่งนี่รองรับให้อาจารย์อยู่ได้อีกไม่นานนัก งั้นจะขอรวบรัดเลยก็แล้วกัน ในป้ายนี้มีพลังโจมตีของอาจารย์แฝงอยู่ ถึงอานุภาพที่ระเบิดออกมาจะไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่หน้าไหนที่ระดับต่ำกว่าขอบเขตโหว… โดนเข้าไปมีแต่ตายสถานเดียว!”
“
