ถ้าตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต... ก็บีบมันให้แหลกคามือซะ!”
“ส่วนตาเฒ่านี่…” ราชันพิฆาตมังกรปรายตาเหยียดมองหวังเหวยที่ยังคงคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “อาจารย์ถือว่าไอ้แก่นี่มันคงปอดแหกไม่กล้าทำอะไรเธอแล้ว งั้นจะยอมไว้ชีวิตมันสักครั้ง… ไอ้สวะ! ภายในครึ่งเดือน แกจงรีบไสหัวไปรายงานตัวที่สมรภูมิหมื่นเผ่า! ถ้าแกเสนอหน้าไปสายแม้แต่วินาทีเดียว… พ่อจะส่งแกไปทัวร์ขุมนรกที่แท้จริงด้วยตัวเอง!”
ได้ยินคำตัดสิน หวังเหวยก็ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับยกเทือกเขาออกจากอก! เขานั่งคุกเข่าตัวเกร็งมาตลอด กลัวจับใจว่าราชันพิฆาตมังกรจะบดขยี้เขาเป็นเศษเนื้อ แต่ตอนนี้รอดตายหวุดหวิด แค่ถูกเนรเทศให้ไปสมรภูมิหมื่นเผ่า ด้วยระดับการบ่มเพาะขั้นปรมาจารย์อย่างเขา ขอแค่ไม่รนหาที่ตายและระมัดระวังตัวสักหน่อย ก็คงเอาตัวรอดได้ไม่ยาก
“ขะ… ขอบพระคุณความเมตตาของท่านราชันพิฆาตมังกร!” หวังเหวยรีบโขกศีรษะคำนับกระแทกพื้น โขกแรงเสียจนเลือดสดๆ ซึมทะลักออกมาจากหน้าผาก!
วินาทีนี้ ภายในใจของหวังเหวยไม่มีเศษเสี้ยวความคิดที่จะเล่นงานซูอวี่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป ทันทีที่ร่างของราชันพิฆาตมังกรปรากฏตัว ความแค้นบ้าบอพวกนั้นก็ถู
