”
หวังหลงยังคงประดับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนใบหน้า ไม่สะทกสะท้านต่อรังสีคุกคามของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“ใจเย็นๆ น่าเพื่อนยาก... เดี๋ยวแกก็จะได้เห็นเป็นบุญตาเองแหละ”
หวังเหวยนั่งหลังตรงแหน่ว วางมาดหยิ่งผยองทะลุเพดาน
“โอ๊ะ? ดูแกจะมั่นใจในตัวมันซะเหลือเกินนะ! ฉันล่ะกลัวจริงๆ… กลัวว่าพอถึงเวลาที่สหายรักของแกโผล่หัวมาเจอหน้าผู้เฒ่าอย่างฉันเข้า มันจะปอดแหกตาเหลือก จนวิ่งหางจุกตูดไม่กล้ารับศิษย์ไปซะก่อนน่ะสิ! ถ้าเป็นแบบนั้น… ไอ้เด็กนี่คงน่าสมเพชแย่เลยนะ!”
หวังหลงค่อยๆ ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของหวังเหวยด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบ!
“งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน… หวังว่าพอเจ้าตัวเขามาถึง แกจะยังพ่นคำพูดอวดดี… และนั่งกร่างแบบนี้ได้อยู่นะ!”
